The Legends of the falls on Tour
Ruud Schurink

Allereerst wil ik iedereen bedanken en complimenteren die er deze bij waren.
Dit was mijn eerste kajakweek en zeker niet de laatste. Alles wat er gebeurde ging ver boven mijn verwachtingen.
WAT EEN WEEK! Als ik er nu aan denk dan spuit de adrenaline uit mijn aderen.

Carellie

Maandag 7 oktober 2002 stonden wij klaar om de slalombaan in Sault Brenaz vol bubbels en prik, citaat Joop, te gaan varen. Als ik het over wij heb dan bedoel ik 10 dappere mannen.
Raoul Kluivers "alias Duckstructor", Joop Borsboom "alias Zum Beispiel", Pancras van de Bos "alias Hydro", Erik Rovekamp "alias Ben-Cokajak", Wilfred Brons "alias Steedsdiver", Willy te Stelle "alias Casanova", Frendy van Zandbergen "alias Midas", Rob Hartemink "alias Dactari", Frank van Aalst "alias Michael" en Ruud Schurink "alias Carellie".

Michael

Op de slalombaan van Sault Brenaz hadden we de eerste drie dagen gevaren. Voor mij waren deze eerste drie dagen meer dan geweldig. Meteen naar een halve dag in de "Herman Brood boot". Door hier elke ochtend en middag twee uur te varen heb ik heel erg veel geleerd. Na deze drie dagen kon ik het erg goed merken in mijn armen, ze leken wel een blok beton.
's Avonds laat de derde dag gingen wij naar de slalombaan van Bourg Saint Maurice om daar te overnachten, om vervolgens de vierde en vijfde dag hier te overleven. Voordat we naar onze geweldige slaapplaats gingen, hadden we even naar de slalombaan bekeken, die wij moesten gaan trotseren of zou hij ons trotseren? Ik zag de slalombaan en in één seconde werd het voor mij duidelijk. Dit werd voor mij een week van omeunig Rodeo varen, o.a. surfen, Forwertz bratwurst, hinterwertz met als hoofddoel op een emmer en niet laf hakken, overleven en een goede hogesteun op de slalombaan van Bourg Saint Maurice.

Duckstructor

Wij keken met z'n allen naar de slalombaan en iedereen werd ineens heel heel beangstigend stil. Het water was zoveel heftiger dan in Sault Brenaz. Het was alleen maar WIT- oorverdovend- naar beneden denderend stomend water met grote rotsblokken, walsen, golfen etc. Dit had echt niemand verwacht. Na 10 minuten begon iedereen te praten met elkaar. Raoul had het bovenste stuk gegradeerd op ww 5+ en het onderste gedeelte op ww 4+. We gingen het onderste stuk varen. Dit betekende voor een aantal overleven al hakkend in de kajak of ww 4+ zwemmen.
Donderdag 10 oktober de vierde dag was aangebroken. Voor mij een dag die ik nooit zal vergeten. Een rivier met 36 M³/S.

Duckstructor

Eerst ging iedereen zich omkleden of hij nou wel of niet ging varen. Er werden springteams gevormd en alles werd klaar gemaakt om van start te kunnen gaan. Raoul ging hem eerst een keer voor varen in zijn vetwater boot terwijl hij de vorige dag nog had beloofd dat hij in een Rodeoboot zou varen, maar dat even terzijde. Nadat Raoul hem voor had gevaren kwamen Pancras en Joop bij Raoul op het water om te assisteren. Het was de beurt aan Wilfred. Alle springteams stonden klaar en Raoul, Pancras en Joop ook. Wilfred ging een stuk op weg en toen gebeurde het, Wilfred moest zwemmen! Vanaf dat moment was het een survivalrun van een uur. Iedereen was in rep en roer. Wat er hier allemaal gebeurde is voor mij niet te beschrijven en nog steeds niet te bevatten. Wij moesten alle tien vechten tegen de natuur. Nadat alles veilig was keken Frank en ik naar elkaar. "Dit was het voor vandaag er zal wel niemand meer gaan varen", zeiden we tegen elkaar. Bij het beginpunt aangekomen, zei Raoul tegen Frank dat het nu zijn beurt was. Frank raakte in een soort van trans. Zijn ogen spraken boekdelen! Het was dus duidelijk we gingen gewoon verder. Maar om een verhaal kort te houden, iedereen had hem gevaren en gehaald behalve Wilfred die had een stuk gevaren en een stuk gezwommen en Willy had een wijs besluit genomen om het niet te proberen.
De vijfde dag hadden Raoul, Joop, Pancras, Wilfred, Erik en ik een tocht gevaren en gingen Willy, Frank, Rob en Frendy voor de via ferrata.

Steedsdiver

De tocht was echt schitterend. Deze tocht begon onderaan de slalombaan waar we de vorige dag gevaren hadden. Deze tocht bestond uit stukken WW 4, 3 en 2. Deze tocht was niet echt heel erg lang maar wel heel mooi en leerzaam. We leerden een rivier lezen, de organisatie tijdens een tocht, communiceren, gevaar voor natuurlijke elementen etc. De tocht duurde ongeveer 2 uur. Na de tocht zijn we naar een plaatsje gereden waar de groep van de via ferrata ook kwam. Van hieruit zijn Willy en Frendy naar huis gegaan. Raoul, Joop, Pancras en Wilfred zijn terug gereden naar de slalombaan in Sault Brenaz. Erik, Frank, Rob en ik zijn in het plaatsje gebleven. Wij hadden panne.

Zum

's Ochtends vroeg de zesde dag zijn Erik, Rob, Frank en ik naar de slalombaan van Sault Brenaz gereden om daar de laatste dag af te sluiten. Aangekomen zagen wij Raoul, Joop, Pancras en Wilfred. Met ons achten hadden we deze kajakweek afgesloten met twee uur varen. We hadden boardercross gevaren, geoefend op Rodeo technieken en keerwaters gevaren.
Na de 2 uur gevaren hadden we ons klaar gemaakt om terug te reizen naar huis. We hadden van elkaar afscheid genomen en zijn vertrokken. Na een lange reis op ongeveer 5 accu's kwamen we veilig weer thuis.

Duckstructor

Een kajakweek om nooit te vergeten.

Ruud Schurink.